ÍslenskaenEnglish

Aðilar að Skemmunni

Leit eftir:


LokaverkefniHáskóli Íslands>Félagsvísindasvið>B.A./B.Ed./B.S. verkefni>

Vinsamlegast notið þetta auðkenni þegar þið vitnið til verksins eða tengið í það: http://hdl.handle.net/1946/2227

Titill

Ástæður fyrir auknu mikilvægi þróunarsamvinnu í utanríkisstefnu Íslands

Útdráttur

Fram til ársin 1992 hafði Ísland frekar verið þiggjandi þróunaraðstoðar en gefandi og
stefnumótun í þróunarmálum verið lítil sem engin. Á þessu sviði ber helst að nefna
áætlanir stjórnvalda um að fylgja eftir hvatningu Sameinuðu þjóðanna (SÞ), um að
láta 0,7% af vergri landsframleiðslu (VLF) renna til opinberrar þróunaraðstoðar
(ODA). Áttu aukin framlög að mestu að renna til tvíhliða aðstoðar, en áætlunum
stjórnvalda var ekki nægilega vel fylgt eftir. Íslenska ríkið var langt frá því að ná
settum markmiðum í aukningu framlaga til ODA. Áhugi fyrir því að auka þátttöku
Íslands í þróunarsamvinnu á alþjóðavettvangi var lítill sem enginn á þessum tíma. Því
má segja að íslenska ríkið hafi fram til ársins 1992 verið nokkuð óvirkt í málefnum er
snúa að þróunarsamvinnu.
Í kjölfar endaloka kalda stríðsins varð grundvallar breyting á stöðu Íslands í
alþjóðasamfélaginu. Upp kom sú staða að Bandaríkin sáu ekki lengur hag í að halda
uppi viðbúnaði hér á landi og Evrópusamvinna tók miklum breytingum, meðal annars
með stækkun Evrópusambandsins (ESB). Ísland tengdist þeim breytingum á beinan
hátt með samningnum um evrópska efnahagssvæðið (EES) árið 1994. Auk þess tók
Atlantshafsbandalagið (NATO) eðlisbreytingum og fór frá því að vera staðbundið
varnarbandalag í hernaðarbandalag. Íslendingar höfðu lengi verið aðilar að NATO og þurftu því að bregðast við þessum breytingum.

Birting
20.4.2009


Skrár
NafnRaðanlegtStærðRaðanlegtAðgangurRaðanlegtLýsingRaðanlegtSkráartegund
heildartexti_fixed.pdf329KBLokaður Heildartexti PDF