ÍslenskaenEnglish

Aðilar að Skemmunni

Leit eftir:


LokaverkefniHáskólinn í Reykjavík>Lagadeild>Meistaraprófsritgerðir>

Vinsamlegast notið þetta auðkenni þegar þið vitnið til verksins eða tengið í það: http://hdl.handle.net/1946/7471

Titlar
  • Meiðyrðamálaflakk: Raunverulegt vandamál og raunhæfar lausnir?

  • en

    Libel Tourism : A Real Problem and Realistic Solutions?

Útgáfa
Desember 2010
Útdrættir
  • Hugtakið meiðyrðamálaflakk (e. „libel tourism“) hefur orðið æ meira áberandi á síðustu árum. Hugtakið er notað yfir ákveðin alþjóðleg meiðyrðamál, af þeim sem telja að lögsaga í viðkomandi meiðyrðamáli hafi verið valin á óeðlilegum forsendum, svo sem til leita uppi hliðhollari löggjöf en í „réttu“ lögsögunni.
    Í febrúar 2010 var lögð fram þingsályktunartillaga um að Ísland skapi sér sérstöðu varðandi vernd tjáningar- og upplýsingafrelsis. Í meðfylgjandi greinargerð eru vandamál sögð hafa komið upp hér á landi vegna meiðyrðamálaflakks og breskir dómstólar þar nefndir. Stungið er upp á lögfestingu varnarákvæða að bandarískri fyrirmynd, t.d. sérstökum skilyrðum fyrir viðurkenningu og fullnustu erlendra dóma.
    Í ritgerðinni er farið yfir hugtakið meiðyrðamálaflakk, litið á ofangreindar hugmyndir og hvernig þær samræmast Lúganósamningnum um dómsvald og fullnustu dóma í einkamálum. Þá er kannað meiðyrðaréttarfar í Bretlandi, greind nokkur meint dæmi um meiðyrðamálaflakk þar í landi og litið á undirliggjandi vandamál og úrlausnir. Loks er farið yfir meiðyrðaréttarfar í Bandaríkjunum og sérhæfða löggjöf þar í landi gegn meiðyrðamálaflakki.
    Niðurstöður eru þær að Lúganósamningurinn myndi draga mjög úr áhrifamætti löggjafar sem setti skilyrði fyrir viðurkenningu erlendra dóma í meiðyrðamálum, þar sem samningurinn hefði forgang í samskiptum við önnur aðildarríki hans, svo sem Bretland. Takmörkuð not eru í undantekningareglum samningsins sjálfs að þessu leyti.
    Ofsagt virðist að breskt meiðyrðaréttarfar sé sérstaklega strangt og sum hinna meintu dæma um meiðyrðamálaflakk eru vafasöm. Gríðarlegur kostnaður við málarekstur þar er þó ámælisverður og gæti mögulega heimilað neitun á viðurkenningu slíks dóms á grundvelli Lúganósamningsins, þar sem slík viðurkenning gæti talist brot gegn allsherjarreglu.
    Bandarískt meiðyrðaréttarfar er mun frábrugðnara því sem Íslendingar eiga að venjast en það breska, sérstaklega varðandi jafnvægi milli tjáningarfrelsis og æruverndar. Þrátt fyrir áhrif Lúganósamningsins er upptaka ákveðinna hluta sérhæfðrar varnarlöggjafar þar mögulega eftirsóknarverð, og þingsályktunin fagnaðarefni þó heldur geyst sé farið í meðfylgjandi greinargerð.

  • en

    The term “libel tourism” has become well known in recent years. The term, which is usually derogatory, refers to the act of suing for libel in a jurisdiction other than that which is generally thought the most appropriate, especially if the reason is to seek a more favourable legislative environment.
    In February 2008, a proposal was put forth for a parliamentary resolution for Iceland to strongly position itself with regard to the protection of freedom of expression and information. In accompanying documents, libel tourism is said to have created problems in Iceland and British courts are mentioned. It is suggested that Iceland follow the example of the U.S. and set special conditions for the recognition of foreign libel judgments.
    This essay looks at libel tourism and explores the abovementioned ideas, especially in relation to the Convention on jurisdiction and the recognition and enforcement of judgments in civil and commercial matter (Lugano). British libel law is examined, a few alleged examples of libel tourism analysed and possible underlying problems studied. Finally, U.S. libel law is looked at along with specialised U.S. anti-libel tourism laws.
    The main findings are that Lugano would greatly reduce the effectiveness of U.S. style anti-libel laws, as it would supersede such laws regarding judgments from other Lugano member states, e.g. Britain. Lugano’s rules regarding non-recognition seem of limited use.
    The strict nature of British libel law seems overstated, and some of the alleged examples of libel tourism are unconvincing. Astronomical costs of court proceedings are, however, problematic, and might allow for non-recognition under Lugano for violating Icelandic public policy.
    Compared to Britain, U.S. libel law is more alien to Icelandic sensibilities, especially regarding the value of freedom of expression v. defamation. The parliamentary resolution as a whole is laudable, though accompanying documents do display some overeagerness.

Athugasemdir

Lögfræði

Birting
1.2.2011


Skrár
NafnRaðanlegtStærðRaðanlegtAðgangurRaðanlegtLýsingRaðanlegtSkráartegund
Pall-Jonsson_ML-2010.pdf1,11MBOpinn Heildartexti PDF Skoða/Opna