is Íslenska en English

Lokaverkefni Háskóli Íslands > Hugvísindasvið > Meistaraprófsritgerðir - Hugvísindasvið >

Vinsamlegast notið þetta auðkenni þegar þið vitnið til verksins eða tengið í það: http://hdl.handle.net/1946/14839

Titill: 
  • Titill er á frönsku Les trois âges de la femme dans l’œuvre de Simone de Beauvoir
Skilað: 
  • Maí 2013
Útdráttur: 
  • Útdráttur er á frönsku

    Ce travail se propose d´étudier trois périodes d´âges dans la vie de la femme dans trois œuvres de Simone de Beauvoir Les mémoires d’une jeune fille rangée, Les Mandarins et La femme rompue à la lumière de son essai existentialiste Le deuxième sexe. Les écrits philosophiques de Simone de Beauvoir sur la femme nous servent de base théorique dans notre analyse qui part du constat que les concepts de « femme » et de « féminité » sont liés et qu’ils sont des créations sociales et historiques et non pas une donnée biologique.
    La féminité que doit incarner la jeune fille est le résultat d´un mythe forgé par la société et la culture que Beauvoir à la fois condamne et démonte en s´appuyant sur sa propre expérience mais aussi sur son analyse des conditions socio-culturelles des femmes dans les années quarante. Cette féminité prend, selon elle, sa source dans une éducation qui prépare la jeune fille à sa carrière de femme au foyer. La jeune fille doit rester ignorante de la sexualité qui est exclusivement liée au mariage et à la maternité. Elle doit apprendre l’art de trouver un mari ou bien de se faire choisir par un futur mari. Étant donné le rôle de la dot pendant la période où Simone de Beauvoir écrit ses livres, le mariage prenait une importance toute particulière pour les jeunes femmes.
    Chez les femmes adultes des Mandarins, les mythes de la féminité et les images stéréotypées des femmes poussent les héroïnes au malheur. Paule, une amoureuse de mauvaise foi, sombre dans la folie ; Anne milite pour l’amour libre mais trouve sa routé barrée, le vide de sa vie la conduit à l’idée du suicide. Le comportement et le destin de ces deux femmes adultes montrent que la formation des jeunes filles peut avoir des conséquences graves au point de mettre leur santé et leur vie en danger.
    Les femmes âgées de La femme rompue, malgré leur âge, croient encore dans le mythe de la femme. Leur malheur se traduit par une obsession de la perte de féminité. La première femme, une jalouse, pense que vieillir signifie ne plus pouvoir rien faire. Les choses sont semblables chez Murielle qui crie sa souffrance de vieillir dans un monologue et la solitude ; elle n’a plus d’argent, plus d’homme et elle n’a plus ses enfants. Enfin le sort de Monique est aussi la conséquence directe du mythe de la féminité, car elle a abandonnée sa carrière pour son mari, ses enfants et le foyer. Maintenant âgée, le mari l’a rejetée pour une jeune femme. Toutes ces femmes sont obsédées par des pensées de la mort.
    Les personnages féminins des romans de Simone de Beauvoir prouvent son hypothèse du Deuxième sexe : « On ne nait pas femme on le devient ». Ce constat s´applique aux femmes des âges différents qu´elles soient jeunes ou âgées quoique chaque période d´âge se caractérise par ses limitations et ses exigences propres. A travers l´ensemble de l´œuvre de Simone de Beauvoir on constate que la notion de « femme » est fabriquée pour satisfaire une patriarchie avide du pouvoir. Dans son œuvre, elle s´attaque à ce mythe avec l’intention de le briser et afin de rendre à la femme son humanité.

  • Í þessari ritgerð er leitast við að skoða með hvaða hætti ólíkum aldursstigum í lífi kvenna er lýst í þremur verkum eftir Simone de Beauvoir: Les mémoires d‘une jeune fille rangée, Les Mandarins et La femme rompue. Við greininguna er stuðst við rit hennar Hitt kynið (Le deuxieme sexe) sem er skrifað í anda tilvistarstefnunnar og gerir á ítarlegan hátt grein fyrir því að hugtökin „kona“ og „kvenleiki“ eru tengd sín á milli og eru sköpuð af samfélagi og sögu, en eru ekki líffræðilega ákvörðuð fyrirbæri.
    Sá „kvenleiki“ sem haldið er að ungum konum er afleiðing af goðsögn, sem þjóðfélagið og menning þess skapar og Beauvoir bæði fordæmir og afbyggir með skírskotun til eigin lífsreynslu en einnig með hliðsjón af rannsóknum sínum á félags- og menningarlegri stöðu og hlutskipti kvenna á fyrri hluta síðustu aldar. Þessi „kvenleiki“ byggir, samkvæmt Beauvoir, á uppeldi sem hefur það að markmiði að undirbúa ungar konur undir hlutverk eiginkonu og húsmóður. Unga konan á ekki að vita neitt um kynlíf en það má eingöngu tengja hjónabandi og móðurhlutverki. Unga konan verður að læra hvernig á að ná sér í eiginmann eða láta velja sig sem eiginkonu en heimamundurinn skipti miklu máli í því sambandi. Í ritgerðinni er þetta fyrsta aldurskeið og það ítrekunarferli sem einkennir það í lífi kvenna skoðað með hliðsjón af Les mémoires d´une jeune fille rangée.
    Í skáldsögunni Les Mandarins er „fullorðna konan“ í brennidepli. Þar kemur í ljós að „kvenleikinn“ og „goðsögnin um konuna“ ýtir konum fram af brúninni. Paule er ástfangin og dregst inn í geðveiki vegna óheilinda (mauvaise foi). Anne berst fyrir frjálsum ástum, en mætir hindrunum. Tómleikinn í lífi hennar veldur því að hún fer að hugsa um sjálfsvíg. Örlög og hegðun þessara kvenna sýnir að konum stafar hrein hætta af því þeirri menntun og innrætingu sem miðar líf kvenna við mýtuna um fastmótuð og eðlislæg hlutverk kvenna.
    Eldri konurnar í La femme rompue, trúa enn á „goðsögnina um konuna“ þrátt fyrir aldurinn hafi færst yfir með tilheyrandi reynslu. Óhamingja þeirra er túlkuð sem þráhyggja. Þær telja að þær hafi misst allan kvenleika vegna aldursins. Fyrsta konan er afbrýðissöm og finnst að það að eldast þýða að ekkert sé framundan. Þessu er eins farið hjá Murielle sem grætur sorg sína í einrúmi en hún hefur misst peninga, manninn og börnin. Örlög Monique eru einnig afleiðing goðsagnarinnar um kvenleikann því hún gaf allt fyrir mann, börn og heimili. Nú er hún orðin eldri, og maðurinn hennar kominn með unga konu í hennar stað. Allar þessar konur eru uppteknar af dauðanum.
    Persónurnar úr skáldsögunum eru notaðar til að sanna tilgátu sem Simone de Beauvoir setur fram í Le deuxieme sexe og sem kristallast í hinni frægur setningu „maður fæðist ekki kona, maður verður kona“. Þetta gildir fyrir ólík aldursskeið kvenna sem öll einkennast af ákveðnum takmörkunum og kröfum. Í gegnum verk Simone de Beauvoir, verðum við vör við að „konan“ hefur þann tilgang að fullnægja ríkjandi karlaveldi, sem gerir allt til að viðhalda óbreyttu ástandi.
    Beauvoir ræðst á þessa goðsögn í þeim tilgangi að sýna fram á að konur hafi ekki minni heimtingu en karlar á því að skapa eigin tilvist.

Samþykkt: 
  • 6.5.2013
URI: 
  • http://hdl.handle.net/1946/14839


Skrár
Skráarnafn Stærð AðgangurLýsingSkráartegund 
LokaBianca.pdf1.49 MBOpinnHeildartextiPDFSkoða/Opna