is Íslenska en English

Lokaverkefni (Meistara)

Háskólinn í Reykjavík > Samfélagssvið / School of Social Sciences > ML Lagadeild / Department of Law >

Vinsamlegast notið þetta auðkenni þegar þið vitnið til verksins eða tengið í það: http://hdl.handle.net/1946/15948

Titill: 
  • Símahlustun - ákvæði 81. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008
Námsstig: 
  • Meistara
Útdráttur: 
  • Markmið þessarar ritgerðar var að kanna hvort að heimildum til símahlustanna sé beitt of frjálslega við rannsóknir sakamála. Til að svara þessari spurningu er nauðsynlegt að skoða hvaða þvingunarúrræði lögreglu er heimilt að beita við rannsóknir sakamála, en símahlustun er eitt af því. Efnið var svo afmarkað frekar í kafla 3 þar sem kynnt voru ákvæði sem gilda um símahlustun. Í kafla fjögur voru reifaðir dómar sem sýna fram á mikilvægi símahlustunar sem sönnunargagna við meðferð sakamála. Í fimmta kafla var umfjöllun um hvort að heimild til símahlustanna sé beitt of frjálslega. Þar er að finna tölfræðilegar upplýsingar um hversu oft heimildin er notuð. Gerður var samanburður á þeim og athugasemdum sem komið hafa frá Mannréttindadómstól Evrópu sem lúta að heimildum til símahlustanna. Í sjötta kafla var farið yfir afleiðingar ólögmætra rannsóknaraðgerða lögreglu. Niðurstaða umfjöllunarinnar var dregin saman í kafla 7. Ekkert kom fram sem bendir til þess að heimildum til símahlustanna sé beitt of frjálslega við rannsóknir sakamála. Aftur á móti virðist hafa verið misbrestur á að ákvæðum um símahlustanir hafi verið fylgt í framkvæmd. Er sá misbrestur bæði fólginn í því að lögreglustjórar hafi ekki sinnt tilkynningarskyldu og farist hefur fyrir að eyða gögnum um símahlustanir, líkt og lög kveða á um. Eins hefur skort á að ríkissaksóknari hafi sinnt eftirliti með því að lögreglustjórar framfylgdu tilkynningarskyldunni og að tryggt væri að gögnum um símahlustanir væri eytt. Hefur þessi misbrestur leitt til bótaskyldu ríkisins. Eftir ítarlega skoðun höfundar á efninu er ljóst að nauðsynlegt er að ríkissaksóknara sé tryggt nægilegt fjármagn til að sinna eftirliti með símahlustunum, svo að öryggi borgaranna sé tryggt með nægilegum hætti

  • Útdráttur er á ensku

    Telephone interception, article 81 of the law on criminal procedure 88/2008-
    The aim of this thesis was to investigate whether the authorization for telephone interception has been used too freely in criminal investigations. To answer this question it was necessary to examine the coercive methods police may use in criminal investigations, one of which is phone interception. The material was then further defined in chapter three, introducing provisions governing telephone interception. In chapter four a few judgements were summarized to demonstrate the importance of telephone interception as evidence in criminal cases. In chapter five was a discussion on whether telephone interception is used too freely by police when investigating criminal matters. Statistics on how often the authorization is used were introduced and compared with comments raised by the European Court of Human Rights relating to authorizations for telephone interception. Chapter six contained discussions about the consequences of unlawful investigation by the police. The conclusion of the thesis, as summarized in chapter seven, found there to be no evidence to conclude that the authorization of telephone interception was used too freely in criminal investigations. However, in some instances, there seems to have been a failure to comply with specific articles of the law on criminal procedure when practicing phone interception. This failure derives both from the fact that the police haven‘t always notified the victims of phone interception nor have they deleted all data of phone interception. Similarly, there has been a lack of a public prosecutor conducting surveillance, whose function is to ensure that the police notifies the victims of phone interception and destroys data of the calls. This failure has led to a liability, as a result of which the state has to pay compensation to the victims of phone interception. After a detailed examination of the material by the author, it is clear that it is necessary to ensure that the public prosecutor has sufficient resources to conduct surveillance on telephone interception, guaranteeing the citizens‘ safety by adequate means.

Samþykkt: 
  • 3.7.2013
URI: 
  • http://hdl.handle.net/1946/15948


Skrár
Skráarnafn Stærð AðgangurLýsingSkráartegund 
SÍMAHLUSTUN.pdf448.35 kBLokaður til...10.05.2130HeildartextiPDF