is Íslenska en English

Lokaverkefni (Bakkalár) Háskóli Íslands > Félagsvísindasvið > B.A./B.Ed./B.S. verkefni - Félagsvísindasvið >

Vinsamlegast notið þetta auðkenni þegar þið vitnið til verksins eða tengið í það: http://hdl.handle.net/1946/2227

Titill: 
  • Ástæður fyrir auknu mikilvægi þróunarsamvinnu í utanríkisstefnu Íslands
Námsstig: 
  • Bakkalár
Útdráttur: 
  • Fram til ársin 1992 hafði Ísland frekar verið þiggjandi þróunaraðstoðar en gefandi og
    stefnumótun í þróunarmálum verið lítil sem engin. Á þessu sviði ber helst að nefna
    áætlanir stjórnvalda um að fylgja eftir hvatningu Sameinuðu þjóðanna (SÞ), um að
    láta 0,7% af vergri landsframleiðslu (VLF) renna til opinberrar þróunaraðstoðar
    (ODA). Áttu aukin framlög að mestu að renna til tvíhliða aðstoðar, en áætlunum
    stjórnvalda var ekki nægilega vel fylgt eftir. Íslenska ríkið var langt frá því að ná
    settum markmiðum í aukningu framlaga til ODA. Áhugi fyrir því að auka þátttöku
    Íslands í þróunarsamvinnu á alþjóðavettvangi var lítill sem enginn á þessum tíma. Því
    má segja að íslenska ríkið hafi fram til ársins 1992 verið nokkuð óvirkt í málefnum er
    snúa að þróunarsamvinnu.
    Í kjölfar endaloka kalda stríðsins varð grundvallar breyting á stöðu Íslands í
    alþjóðasamfélaginu. Upp kom sú staða að Bandaríkin sáu ekki lengur hag í að halda
    uppi viðbúnaði hér á landi og Evrópusamvinna tók miklum breytingum, meðal annars
    með stækkun Evrópusambandsins (ESB). Ísland tengdist þeim breytingum á beinan
    hátt með samningnum um evrópska efnahagssvæðið (EES) árið 1994. Auk þess tók
    Atlantshafsbandalagið (NATO) eðlisbreytingum og fór frá því að vera staðbundið
    varnarbandalag í hernaðarbandalag. Íslendingar höfðu lengi verið aðilar að NATO og þurftu því að bregðast við þessum breytingum.

Samþykkt: 
  • 20.4.2009
URI: 
  • http://hdl.handle.net/1946/2227


Skrár
Skráarnafn Stærð AðgangurLýsingSkráartegund 
heildartexti_fixed.pdf321.96 kBLokaðurHeildartextiPDF