is Íslenska en English

Lokaverkefni

Háskóli Íslands > Heilbrigðisvísindasvið > Kandídatsritgerðir >

Vinsamlegast notið þetta auðkenni þegar þið vitnið til verksins eða tengið í það: http://hdl.handle.net/1946/24849

Titill: 
  • Titill er á ensku Cognitive reactivity, rumination, stressful life events in childhood, and their relationship as vulnerability factors to depression: A cross-sectional retrospective study
  • Hugnæmi, grufl, áföll í æsku, og tengsl þeirra sem næmisþátta í þróun þunglyndis: Baksýn þversniðsrannsókn
Útdráttur: 
  • Útdráttur er á ensku

    Cognitive reactivity, rumination and stressful life events (SLE) in childhood have all been associated with increased risk for depression. This study aimed to investigate these vulnerability factors in people with and without a history of depression, how cognitive reactivity and rumination relate to number and duration of past depressive episodes, and if the relationship between SLEs in childhood and depression later in life is mediated by rumination or cognitive reactivity. Formerly depressed (N= 62) and never depressed (N= 64) participants were assessed for cognitive reactivity as well as rumination and SLEs in childhood. Number of past depressive episodes and duration of index episodes were assessed within the formerly depressed group. The formerly depressed group reported significantly greater cognitive reactivity and rumination with self-report questionnaires compared to the never depressed group. There was no difference between the groups in mood-induced cognitive reactivity. Sexual abuse and unspecified SLEs were significantly more prevalent among formerly depressed participants. Regression analysis revealed that brooding but not reflective pondering predicted the frequency of past depressive episodes. Reflective pondering and cognitive reactivity interacted to predict duration of index episodes. Mediation analysis indicated that rumination may be a mediator between physical abuse in childhood and depression.

  • Hugnæmi, grufl og áföll í æsku eru þekktir næmisþættir fyrir þunglyndi. Markmið þessa verkefnis voru að kanna fyrrnefnda næmisþættir hjá fólki með og án sögu um þunglyndi, kanna tengsl hugnæmis og grufls við fjölda og lengd fyrri geðlægðarlota, og hvort tengslum áfalla í æsku við þunglyndi síðar á æfinni gæti verið miðlað af grufli eða hugnæmi. Fólk með sögu um þunglyndi (N= 62) og fólk án slíkrar sögu (N= 64) var metið með tilliti til hugnæmis, grufls og áfalla í æsku. Þá voru fjöldi geðlægðarlota og lengd alvarlegustu lotu metin hjá þátttakendum með sögu um þunglyndi. Samkvæmt sjálfsmatskvörðum greindust þátttakendur með sögu um þunglyndi með marktækt meira hugnæmi og tilhnegingu til grufls en þátttakendur án sögu um þunglyndi. Ekki kom fram munur milli hópanna á hugnæmi metnu í tilraunaaðstæðum. Kynferðisleg misnotkun í æsku og ótilgreind áföll í æsku voru marktækt algengari meðal þátttakenda með sögu um þunglyndi. Grufl í formi þunglyndisþanka (e. brooding) en ekki íhugunar (e. reflective pondering) spáði fyrir um tíðni fyrri geðlægðarlota í línulegri aðfallsgreinigu. Þá spáði samvirkni milli hugnæmis og grufls í formi íhugunar fyrir um lengd alvarlegustu geðlægðarlotu. Miðlunarbreytugreining gaf til kynna að tengslum þess að verða fyrir líkamlegu ofbeldi í æsku við þunglyndi síðar á æfinni gæti verið miðlað af grufli í formi þunglyndisþanka.

Samþykkt: 
  • 2.6.2016
URI: 
  • http://hdl.handle.net/1946/24849


Skrár
Skráarnafn Stærð AðgangurLýsingSkráartegund 
Cognitive reactivity, rumination, stressful life events....pdf595.25 kBOpinnHeildartextiPDFSkoða/Opna