en English is Íslenska

Thesis Reykjavík University > Lagadeild > ML verkefni >

Please use this identifier to cite or link to this item: http://hdl.handle.net/1946/28328

Title: 
  • Title is in Icelandic Vanefndaúrræði laga um lausafjárkaup nr. 50/2000
Submitted: 
  • June 2017
Abstract: 
  • Abstract is in Icelandic

    Markmið ritgerðarinnar er að gera grein fyrir helstu vanefndaúrræðum laga um lausafjárkaup nr. 50/2000, þ.e. réttinum til efnda in natura, riftunar, skaðabóta, afsláttar og haldsréttar, auk þess hvernig og hversu mikið reynt hefur á þau fyrir dómstólum.
    Eitt af markmiðum með setningu laga um lausafjárkaup var að samræma norrænar reglur á sviði kauparéttar sem leiddi til þess að lögin á Íslandi og í Noregi eru í öllum megindráttum eins. Þrátt fyrir það er ekki þar með sagt að dómstólar landanna túlki lögin með sama hætti. Er því í ritgerðinni einnig lögð áhersla á niðurstöður dómstóla í Noregi með það að markmiði að kanna samræmi á milli framkvæmdar í löndunum.
    Helstu niðurstöður ritgerðarinnar eru að þrátt fyrir að bæði lögin og niðurstöður dómstóla séu skýr hvað varðar rétt samningsaðila til beitingu vanefndaúrræða hefur ekki mikið reynt á þau í dómaframkvæmd. Höfundur setur fram mögulegar ástæður þess sem eru í fyrsta lagi að í málum sem reynir á heimild til beitingu vanefndaúrræða er oft deilt um lágar fjárhæðir og því líklegt að samningsaðili gefi kröfur sínar eftir í stað þess að fara í kostnaðarsamt dómsmál, í öðru lagi er um skýrt réttarsvið að ræða og líklegt að samningsaðilar semji frekar sín á milli í stað þess að fara í dómsmál og í þriðja lagi getur ástæða þess verið sú að lög um lausafjárkaup eru fyrst og fremst hugsuð til fyllingar og skýringar annarra laga á sviði kauparéttar. Höfundur rökstyður svo að lokum að markmiði með samræmingu reglna kauparéttar á sviði lausafjárkaupa sé í raun náð hvað Ísland og Noreg varðar og að enginn afgerandi munur sé á dómframkvæmd milli landanna.

  • The objective of this thesis is to outline the main non-performance remedies in the Sale of Goods Act no. 50/2000, i.e. performance in natura, rescission, damages, discount and lien, and in addition show how and to what extent they have been tried before courts.
    One of the objectives of the act was to harmonize Nordic legislation in this field. The Icelandic and Norwegian Sale of Goods Act are identical in all major aspects. However, this does not have to mean that this is reflected in the interpretation of the courts in these two countries. In the thesis decisions of the Norwegian courts are particularly viewed to assess whether the intended harmonization of the acts is accomplished. The main findings of the thesis are that there is not much case law on the non-performance remedies despite the clarity of the law itself and decisions of the courts on the right of contract parties to apply them. The author discusses possible explanations in the thesis. Firstly, it is stressed that in these cases the amount that is debated is often very low, for that reason contract parties try to rest their case without costly proceedings. Secondly the case law is clear and it is likely that the parties will intend to negotiate rather than going to court. Finally it is possible that one of the explanations is that the Sale of Goods Act first and foremost are intended as complementary law for other acts in the field of commercial law. The author then concludes that the objectives of the harmonization in Nordic legislation of the Sale of Goods Act are accomplished regarding Iceland and Norway.

Accepted: 
  • Jun 19, 2017
URI: 
  • http://hdl.handle.net/1946/28328


Files in This Item:
Filename Size VisibilityDescriptionFormat 
ML_LOKARITGERD_MaríaRannveig.pdf810.13 kBLocked Until...2017/12/01HeildartextiPDF