is Íslenska en English

Lokaverkefni

Háskóli Íslands > Þverfræðilegt nám > Umhverfis- og auðlindafræði >

Vinsamlegast notið þetta auðkenni þegar þið vitnið til verksins eða tengið í það: http://hdl.handle.net/1946/29143

Titill: 
  • Titill er á ensku Photo-identification of humpback whales (Megaptera novaeangliae) between Iceland, Norway and Guadeloupe
Útdráttur: 
  • Útdráttur er á ensku

    The migration of the humpback whale (Megaptera novaeangliae) is one of the longest known of any mammal on earth. They migrate seasonally between several low-latitude breeding grounds and several high-latitude feeding grounds. The geographical segregation of feeding grounds through maternally-directed site philopatry and the spatial distribution of prey has helped identify five separate feeding grounds in the North Atlantic: Gulf of Maine, Eastern Canada (Newfoundland / Labrador, Gulf of St. Lawrence), West Greenland, Iceland and Norway. Breeding grounds in the North Atlantic have also been identified, with several located within the West Indies and a single one around the Cape Verde Islands. On the feeding grounds 738 individuals have been identified in Icelandic waters, 752 in northern Norwegian waters, and 320 in the Guadeloupe breeding ground of the eastern West Indies. Through photo-identification methods between Icelandic and Norwegian catalogues, four (n=4) humpback whales have been sighted in both feeding grounds, while matches with Guadeloupe display a higher contribution of Norwegian (2.51%) than Icelandic whales (0.94%). The matches between Iceland and Norway may show eastern-North Atlantic feeding humpbacks on a migratory “stop-over” between these high-latitude feeding grounds and lower latitude breeding grounds. The higher percentage of Norwegian whales to Icelandic whales matching with the Guadeloupe catalogue suggests that further eastern-feeding humpbacks are more present within the eastern extent of the West Indies breeding ground, possibly through migratory preference.

  • För hnúfubaksins (Megaptera novaeangliae) er hin lengsta sem þekkist hjá nokkru spendýri jarðar. Hvalirnir færa sig eftir árstíðum á milli nokkurra æxlunarstöðva á lágum breiddargráðum og nokkurra fæðustöðva á hærri breiddargráðum. Landfræðileg aðgreining fæðustöðva í gegnum átthagatryggð, sem lærist í móðurlegg, svo og svæðisdreifing veiðidýra hefur leitt í ljós fimm afmörkuð fæðusvæði í Norður-Atlantshafi, en þau eru: Maine-flói, Austur-Kanada (Nýfundnaland /Labrador, St. Lawrence-flói), Vestur- Grænland, Ísland og Noregur. Á sama hafsvæði eru nú þekktar tvennar æxlunarstöðvar: nokkrar innan Vestur-Indía og ein við Grænhöfðaeyjar. Á fæðustöðvunum hafa 738 dýr verið greind við Ísland, 752 við Noreg og 320 á æxlunarstöðvunum við Guadeloupe. Með því að beita myndrænni auðkenningu á íslenskar og norskar skrár hafa fjórir (n=4) hnúfubakar sést á fæðustöðvum við bæði löndin, en í Guadeloupe birtist hærra hlutfall (2,51%) norskra hvala en íslenskra (0,94%). Tilvikin við Ísland og Noreg gætu sýnt austlæga Norður-Atlantshafshnúfubaka í “áningu” milli fæðustöðva á háum breiddargráðum og æxlunarstöðva á lægri breiddargráðum. Hærra hlutfall norskra en íslenskra hvala, sem greinst hafa út frá Guadeloupe-skránum, gefur enn fremur til kynna að hnúfubakar sem halda sig á austlægum fæðustöðvum séu meira áberandi innan austurhluta æxlunarstöðvanna í Vestur-Indíum, för þeirra beinist frekar þangað.

Styrktaraðili: 
  • Styrktaraðili er á ensku Erasmus+
Samþykkt: 
  • 6.10.2017
URI: 
  • http://hdl.handle.net/1946/29143


Skrár
Skráarnafn Stærð AðgangurLýsingSkráartegund 
Charles_Lavin_Final_MS_Thesis_2017.pdf5.74 MBOpinnHeildartextiPDFSkoða/Opna
Enska_Skemman_yfirlysing_16_Charles_Lavin.pdf80.08 kBLokaðurYfirlýsingPDF