is Íslenska en English

Lokaverkefni (Meistara)

Háskóli Íslands > Heilbrigðisvísindasvið > Meistaraprófsritgerðir - Heilbrigðisvísindasvið >

Vinsamlegast notið þetta auðkenni þegar þið vitnið til verksins eða tengið í það: http://hdl.handle.net/1946/33170

Titill: 
  • Titill er á ensku The expression of the antimicrobial peptide LL-37 in subpopulations of peripheral blood mononuclear cells in psoriasis patients and healthy individuals.
  • Tjáning örverudrepandi peptíðsins LL-37 í undirhópum einkjarna blóðfruma hjá sórasjúklingum og heilbrigðum einstaklingum.
Námsstig: 
  • Meistara
Útdráttur: 
  • Útdráttur er á ensku

    Psoriasis is an autoimmune disease with a high prevalence in the Western countries. The disease manifests in skin lesions and chronic topical inflammation. Certain antimicrobial peptides have been linked to the pathogenesis of psoriasis and some have been found to be over-expressed in psoriatic skin lesions. One such antimicrobial peptide is LL-37. However, the role of LL-37 in the disease onset and pathogenesis is still unclear. Therefore, the aim of this project was focused on determining LL-37 expression in peripheral blood mononuclear cells (PBMCs) and subpopulations and how it could be affected with inflammation associated molecules. LL-37 expression of freshly isolated PBMCs from Buffy coats obtained from healthy individuals was analysed by intracellular flow cytometry and the expression confirmed with a quantitative real-time polymerase chain reaction (RT-qPCR) in T cells and monocytes. PBMCs from healthy individuals were stimulated with common pro-inflammatory cytokines, TNF-α in combination with IFN-γ or IL-1β, and CpG to study their effect on LL-37 expression. The stimulants have all been linked to psoriasis. The stimulations were conducted over three different time periods where untreated cells served as controls. The effect of LL-37 on intracellular signalling pathways was also investigated by phosphoflow by measuring the phosphorylation levels of the transcription mediators ERK, p38, STAT1, STAT3, STAT5 and STAT6 in PBMCs from healthy individuals where LL-37 primed cells were compared with non-primed cells. PBMCs were also isolated from psoriasis patients and the expression levels of LL-37 compared with that of healthy individuals by flow cytometry. Lastly, LL-37 expression of subpopulations of PBMCs was compared in patients before and 6 weeks after narrow-band ultra violet B light treatment. The expression of LL-37 in freshly isolated PBMCs in healthy individuals was very low in subpopulations of PBMCs, whereas the highest frequency of LL-37+ cells were observed for NK cells and NKT cells. The activation of PBMCs seemed to have no statistically significant effect on LL-37 in subpopulations of PBMCs. LL-37 had no effect on the phosphorylation of the analysed transcription mediators, although there were indications that LL-37 decreased the phosphorylation levels of STAT3. There was no difference in LL-37 expression in subpopulations of PBMCs from psoriasis patients when compared with healthy individuals. However, higher frequency of LL-37+ T cells, B cells, CD4+ and CD8+ T cells and monocytes was observed in three patients as compared with the rest of the patients and the healthy controls. These individuals were not observed having higher frequency of LL-37+ NK cells and NKT cells. No statistical difference was observed in LL-37 expression in subpopulations of PBMCs from psoriasis patients before and 6 weeks after light treatment. However, there is an indication towards a decrease in LL-37+ in NKT cells. These results suggest that NK and NKT cells may have a bigger role in the LL-37 function than was previously thought. Their link with psoriasis remains to be studied further.

  • Sóri er sjálfsofnæmissjúkdómur með háa sýnd í vestrænum löndum. Sjúkdómurinn veldur skellum á húð og krónískri staðbundinni bólgu. Ákveðin örverudrepandi peptíð hafa verið tengd sjúkdómsmynduninni og eru sum þeirra tjáð í miklu magni í sórahúð. Eitt slíkra peptíða er LL-37. Um hlutverk LL-37 í myndun og meingerð sóra er hins vegar lítið vitað. Þar af leiðandi voru markmið þessarar rannsóknar að skilgreina tjáningarmynstur LL-37 í einkjarna blóðfrumum og undirhópum þeirra og hvernig bólgumiðlar gætu haft áhrif á tjáningu þess. Tjáning LL-37 í einangruðum einkjarna blóðfrumum úr hvítfrumuþykkni (e. buffy coat) frá heilbrigðum einstaklingum, var greind með frumuflæðisjá og var tjáningin staðfest með RT-qPCR í T frumum og einkjörnungum. Einkjarna blóðfrumur úr heilbrigðum einstaklingum voru ræstar með algengum bólgumiðlum, TNF-α ásamt IFN-γ eða IL-1β, og CpG til að rannsaka áhrif þeirra á tjáningu LL-37. Þessir bólgumiðlar hafa allir verið tengdir við sóra. Frumurnar voru ræstar í 32 tíma og þeim safnað á þremur tímapunktum. Áhrif LL-37 á innanfrumuboðleiðir voru einnig skoðuð með fosfóflæðiaðferð með því að mæla fosfórýleringu kínasanna og umritunarþáttanna ERK, p38, STAT1, STAT3, STAT5 og STAT6 í einkjarna blóðfrumum heilbrigðra einstaklinga þar sem LL-37 meðhöndlaðar frumur voru bornar saman við ómeðhöndlaðar frumur. Einkjarna blóðfrumur voru einnig einangraðar frá sjúklingum með sóra og LL-37 tjáningarmynstur þeirra borin saman við heilbrigða einstaklinga með frumuflæðisjá. Að lokum var borin saman tjáning LL-37 í undirhópum einkjarna blóðfruma frá sórasjúklingum fyrir og 6 vikum eftir ljósameðferð. Tjáning einangraðra einkjarna blóðfruma á LL-37 í heilbrigðum einstaklingum var mjög lág í undirhópum einkjarna blóðfruma en hæsta tíðni LL-37+ fruma var í NK frumum og NKT frumum. Ræsingarnar virtust ekki hafa nein tölfræðilega marktæk áhrif á LL-37 undirhópa einkjarna blóðfruma. LL-37 hafði engin áhrif á fosfórýleringu þeirra kínasa og umritunarþátta sem voru skoðaðir, þó það væru vísbendingar um að LL-37 hefði minnkandi áhrif á fosfórýleringu á STAT3. Það var enginn munur á tjáningu LL-37 í undirhópum einkjarna blóðfruma úr sórasjúklingum og heilbrigðum einstaklingum. Hins vegar var hærri tíðni á LL-37+ T frumum, B frumum, CD4+ og CD8+ T frumum og einkjörnungum hjá þremur sjúklingum miðað við hina sjúklingana og heilbrigðu einstaklingana. Þessir einstaklingar voru ekki með hærri tíðni af LL-37+ NK frumum og NKT frumum. Enginn tölfræðilegur munur var á tíðni LL-37+ frumna í undirhópum einkjarna blóðfrumum frá sórasjúklingum fyrir og 6 vikum eftir ljósameðferð. Hins vegar voru merki um að tíðni LL-37+ NKT fruma færi lækkandi eftir meðferð. Þessar niðurstöður benda til þess að NK frumur og NKT frumur hafi stærra hlutverk í LL-37 virkni en var áður talið. Nauðsynlegt er að skoða tengingu þeirra við sóra frekar.

Styrktaraðili: 
  • Rannsóknasjóður Rannís, Vísindasjóður Landspítalans og Rannsóknasjóður Háskóla Íslands.
Samþykkt: 
  • 21.5.2019
URI: 
  • http://hdl.handle.net/1946/33170


Skrár
Skráarnafn Stærð AðgangurLýsingSkráartegund 
MSc - Sunneva Smaradottir - LífogLæk2019.pdf3.24 MBOpinnHeildartextiPDFSkoða/Opna
Yfirlysing Skemman.pdf244.33 kBLokaðurYfirlýsing um meðferð lokaverkefnis.PDF