is Íslenska en English

Lokaverkefni (Bakkalár)

Listaháskóli Íslands > Myndlistardeild / Department of Fine art > Lokaritgerðir / Theses (BA) >

Vinsamlegast notið þetta auðkenni þegar þið vitnið til verksins eða tengið í það: http://hdl.handle.net/1946/33717

Titill: 
  • Ég helli því í holrúmið sem myndaðist : í hugum okkar tökum við ekki eftir þessu rými fyrr en sjónum okkar er beint að því, það hefur öðlast massa
  • Landris
Námsstig: 
  • Bakkalár
Útdráttur: 
  • Í þessari ritgerð geri ég grein fyrir listsköpun minni út frá afsteypum í gifs og steypu. Ég geri grein fyrir aðferðafræði minni við sköpun þeirra, vali á staðsetningu í rýminu og fjalla um rýmið sjálft innan verksins. Líkaminn er viðvarandi í verkum mínum. Ég skoða hvernig líkaminn hefur áhrif á efniviðinn og hvernig skúlptúrinn er minning um gjörðina sem fram fór. Líkaminn fær hlutverk afsteypumótsins. Út frá eigin verkum kanna ég leirverk Gabriel Orozco og gjörninga Ana Mendieta, efnivið þeirra og nærveru líkamans. Ég fjalla um hvernig ég hef leikið mér með stöpulinn og sýningarrýmið. Á hverjum sýningarstað fyrir sig skiptir máli að verkið og umhverfið tali saman. Í ritgerðinni færi ég rök fyrir því að stöpullinn sé sýningarrýmið, að ferhyrningslaga form hans teygi sig út í veggi ferhyrningslaga sýningarstaðarins. Sem skúlptúristi fjalla verk mín um massa, neikvæð rými, sem breytt er í jákvæð. Hið innra verður ytra og saman myndast ein heild. Ég lít til skúlptúra Doris Salcedo, Rachel Whiteread og Magnúsar Pálssonar, notkun þeirra á afsteyputækninni og hvaða rými þau vinna með, ber saman þeirra vinnu við mína. Ég rýni í skúlptúrinn frá öllum hliðum með það markmið að komast nær eigin listsköpun og þannig staðsetja mig meðal annarra listamanna. Ég rannsaka þau rými sem hafa orðið að umfjöllunnarefni mínu og hvað veldur því að það eru akkúrat þau sem lenda í afsteypumótinu. Helstu niðurstöður mínar eru að verkið og rýmið myndi órjúfanlega heild og að nærvera líkamans skipi stóran sess í afsteypugerð.

  • Útdráttur er á ensku

    In this essay I explain my art practice based on castings in plaster and concrete. I explain the methodology I have acquired in the creation of them follow in the creation of them, how I place them in the exhibition space and the space itself within the work. The body is continual in my works. In this essay I look into how the body affects the material and how the sculpture is a memory of the act that took place. From the view of my own works I explore the clay works of Gabriel Orozco and performances of Ana Mendieta, their choice of material and the presence of their body. I talk about how I have played with the pillar and the exhibition space. In every space it is important that the work and surroundings make conversation. I give arguments for that the pillar is the exhibition space, his square form pushes itself to the square walls of the space. I discuss about mass and negative space, that becomes positive. I look into the sculptures of Doris Salcedo, Rachel Whiteread and Magnús Pálsson, how they use the casting technique and their choice of space to work with, I compare their work with mine. I look at the sculpture from different viewpoints in order to understand my own creation and by doing that placing myself among other artists. I research the spaces that have become a part of my practice and what makes them fall into the mould.

Samþykkt: 
  • 18.6.2019
URI: 
  • http://hdl.handle.net/1946/33717


Skrár
Skráarnafn Stærð AðgangurLýsingSkráartegund 
Harpa_BA_Lokaverkefni.pdf2.22 MBOpinnHeildartextiPDFSkoða/Opna