is Íslenska en English

Lokaverkefni (Bakkalár)

Háskóli Íslands > Hugvísindasvið > B.A. verkefni - Hugvísindasvið >

Vinsamlegast notið þetta auðkenni þegar þið vitnið til verksins eða tengið í það: http://hdl.handle.net/1946/34427

Titill: 
  • Titill er á frönsku Les enjeux de l’insulte marotique: La querelle de Clément Marot et François Sagon (1537)
Námsstig: 
  • Bakkalár
Efnisorð: 
Útdráttur: 
  • Clément Marot hefur verið talinn fyrsta ljóðskáld frönsku endurreisnarinnar og var nefndur prins skáldanna. Stundum var því heiti snúið við og hann kallaður skáld prinsanna, því hann var hirðskáld, eins og margir starfsbræður hans og fyrirrennarar. Eftirmenn hans í skáldahópnum La Pléiade gagnrýndu hann fyrir að hafa notað gáfur sínar til að yrkja léttvæg tækifærisljóð til dýrðar aðalbornu velgjörðarfólki sínu og fyrir að halda áfram að yrkja eftir bragarháttum miðalda, þótt hann hefði líka tekið upp bragarhætti frá fornöld sem þá nutu mikillar hylli og fundið upp ný ljóðform. Sem herbergisþjónn François fyrsta konungs orti Marot lofkvæði um konunginn, ættmenni hans en hann gerði líka það gagnstæða og orti níðvísur til að lasta óvini sína í hópi skálda, andstæðinga í ástum og starfsmenn kaþólsku kirkjunnar, en hann var sjálfur mótmælendatrúar. Frægasta ritdeilan sem hann lenti í var við skáldið François Sagon, en margir aðrir blönduðu sér í þá deilu, sérstaklega Charles de la Hueterie sem tók sér stöðu með Sagon gegn Marot og Charles Fontaine sem tók sér stöðu með Marot. Deilan átti þátt í því að marka upphaf vinsælda ritdeilunnar sem bókmenntaforms sem átti eftir að setja mark sitt á franskt bókmenntalíf á næstu öldum.
    Clément Marot er enn minnst fyrir skáldagáfu, látlausan stíl, gáska, léttleika og húmor. Þessi einkenni ljóða hans hafa verið sett í samhengi við mælskufræðilega hugtakið ethos, eða siðferði og persónuleika ræðumanns í textanum, þar sem viðhorf skáldsins birtast í einföldum stíl sem samræmist hugmyndum Baldassare Castiglione frá svipuðum tíma um sprezzatura, eða (uppgert) kæruleysi, sem hann ráðlagði mönnum við hirðina að tileinka sér. Í þessari ritgerð verður sjónum beint að níðvísum Marot og lærisveins hans Charles Fontaine í ritdeilunni við Sagon og La Hueterie með sérstakri áherslu á stöðu skáldsins og hagsmuni þess.

  • Útdráttur er á frönsku

    Clément Marot a été considéré le premier poète de la Renaissance française. Il était appelé prince des poètes ou inversement, poète des princes, parce qu’il était un poète de la cour, comme un grand nombre de ses collègues et devanciers. Ses successeurs, les poètes de la Pléiade, l’ont critiqué pour avoir utilisé son talent en composant de la poésie de circonstance faisant l’éloge des grands pour leur mécénat, et pour composer de la poésie dans les formes poétiques médiévales, même s’il a également composé des poèmes dans les formes antiques qui étaient plus en vogue. Il a aussi inventé de nouvelles formes poétiques. Comme valet de chambre de roi de François Ier, Marot a fait l’éloge du roi et de sa dynastie, mais il a également fait l’inverse et composé des poèmes où il blâme ses adversaire poétiques, ses concurrents en amour et le clergé, étant protestant lui-même. La querelle la plus fameux à laquelle il a participé était l’affaire de Marot et François Sagon, à laquelle plusieurs autres poètes ont participé, notamment Charles de La Hueterie qui s’est joint à Sagon pour attaquer Marot et Charles Fontaine pour le camp de Marot. La querelle était important dans le développement de la querelle en tant que genre littéraire qui va être important dans les siècles à venir.
    La réputation de Marot aujourd’hui est celle du poète remarquable pour son talent et pour son style simple, son humour enjoué et sa grâce. Ces caractéristiques de sa poésie ont été mise en contexte avec le concept rhétorique de l’ethos, ou les mœurs de l’orateur dans le texte. Les sentiments du poète se manifestent dans l’emploi du style simple qui conviennent aux idées de Baldassare Castiglione de sprezzatura, ou la fausse nonchalance, qu’il a recommendé aux hommes de la cour. Dans cet essai les insultes du camp de Marot dans la querelle de Marot et Sagon seront examinées en mettant l’accent sur la place de l’auteur comme enjeu principal du poète.

Samþykkt: 
  • 11.9.2019
URI: 
  • http://hdl.handle.net/1946/34427


Skrár
Skráarnafn Stærð AðgangurLýsingSkráartegund 
Sniðmát.Hugvísindasviðs Ugla.pdf122.62 kBLokaður til...26.10.2019ForsíðaPDF
Les enjeux de l'insulte marotique.pdf450.66 kBLokaður til...26.10.2019HeildartextiPDF
Ugla Egilsdottir yfirlysing_11.9.2019_11-36-41.pdf326.44 kBLokaðurYfirlýsingPDF