is Íslenska en English

Lokaverkefni (Meistara)

Háskólinn í Reykjavík > Samfélagssvið / School of Social Sciences > MEd/MSc Íþróttafræðideild / Department of Sport Science >

Vinsamlegast notið þetta auðkenni þegar þið vitnið til verksins eða tengið í það: http://hdl.handle.net/1946/36338

Titill: 
  • Titill er á ensku The effect of 6-week deep water running intervention on physical fitness of female football players : a randomized control trial
Námsstig: 
  • Meistara
Útdráttur: 
  • Inngangur: Djúpvatnshlaup (DWR) hefur verið notað við þjálfun hlaupara og endurhæfingu slasaðra íþróttamanna. Rannsóknir benda til þess að hægt sé að auka hámarkssúrefnisu pptöku (VO2max) með DWR en það eru ekki mikið vitað um áhrif DWR á aðra líkamlega getu íþróttafólks. Markmið þessarar rannsóknar voru að skoða áhrif DWR samanborið við árif hlaups á landi (LBR) á VO2max, snerpu, sprett hraða, lóðrétta stökkhæð og sparkhraða hjá fótbolta stelpum.
    Aðferð: þátttakendur voru 45 fótbolta stelpur á aldrinum 14-17 ára, Inngripið tók 6 vikur með 3 æfingum í viku. Hámarkssúrefnis upptaka, snerpa, sprett hraði, lóðrétt stökkhæð og sparkhraði var mælt fyrir og eftir inngripið.
    Niðurstöður: DWR hópurinn bætti VO2max meðaltalið um 3,5% og lóðrétta stökkhæð um 7,6%. það fannst marktækur munur hjá DWR á VO2max (P=0.000) og lóðréttri (P=0.000) stökkhæð fyrir og eftir inngripið, það fannst líka marktækur munur á hámarkssúrefnisupptöku (P=0.000) og lóðréttri stökkhæð (P=0.000) fyrir og eftir inngripið hjá LBR. DWR hafði engin neikvæð áhrif á snerpu, sprett hraða, lóðrétta stökkhæð og sparkhraða. Það var ekki marktækur munur á DWR og LBR hópunum eftir inngripið í neinni breytu en
    Ályktun: Það er hægt að nota DWR til að auka VO2max hjá fótbolta stelpum án þess að það hafi neikvæð áhrif á snerpa, sprett hraði, lóðrétt stökkhæð og sparkhraði. Djúpvatnshlaup er góð leið til að stunda þolþjálfun án álags á liðamót sem hefðbundin land þjálfun veldur
    Lykilorð: DWR, Djúpvatnshlaup, Fótbolti, Snerpa, sprettur

  • Útdráttur er á ensku

    Introduction: Deep water running (DWR) has been used to cross train runners and rehabilitate injured athletes. Research indicates that maximal oxygen uptake can be improved with DWR. There is not much information about the effects of DWR on other physical fitness attributes of athletes. The objective of this randomized control trial study was to examine the effects of DWR compared to the effects of land-based running (LBR) on maximal oxygen uptake (VO2max), agility, sprint speed, vertical jump height and kick speed in female football players.
    Method: Participants were 45 female football players, age 14-17 years old. The intervention took 6 weeks with 3 training sessions per week. VO2max ,agility, sprint speed, vertical jump height and kick speed was measured before and after the intervention.
    Results: DWR group improved their mean VO2max by 3.5% and their vertical jump height by 7.6%. There was a significant difference within the groups regarding VO2max (P=0.000) and vertical jump height (P=0.000) before and after the intervention. DWR had no negative effects on agility, sprint speed, vertical jump height or kick speed and there was no significant difference between the DWR and the LBR groups on any variables.
    Conclusion: DWR can be used to increase VO2max without negatively affecting agility, sprint speed, vertical jump height and kick speed and should be recommended as a training method to decrease the stress and pain on joints that is associated with land based training
    Keywords: DWR, Deep water running, Football, Soccer, agility, power, sprint.

Samþykkt: 
  • 18.6.2020
URI: 
  • http://hdl.handle.net/1946/36338


Skrár
Skráarnafn Stærð AðgangurLýsingSkráartegund 
The effect of 6-week deep water running intervention on physical fitness of female football players A randomized control trial.pdf477.71 kBOpinnHeildartextiPDFSkoða/Opna