is Íslenska en English

Lokaverkefni (Meistara)

Háskólinn á Bifröst > Félagsvísinda- og lagadeild > Meistaraprófsritgerðir í Félagsvísinda- og lagadeild (MA/ML) >

Vinsamlegast notið þetta auðkenni þegar þið vitnið til verksins eða tengið í það: http://hdl.handle.net/1946/36508

Titill: 
  • Gagn og gaman : verkfærahyggja í menningarstefnu
Námsstig: 
  • Meistara
Útdráttur: 
  • Hugmyndin um verkfærahyggju innan menningarstefnu gengur út á að list hafi ákveðin áhrif sem megi nota til að gagnast samfélaginu, hvort heldur siðferðileg, efnahagsleg eða pólitísk. Þar eð menningarstefna er hluti af pólitísku ferli getur hún eingöngu skilgreint list út frá þessari gagnsemi. Á hinn bóginn eru einnig sterkar hugmyndir um sjálfstæði listar sem mæla gegn opinberum afskiptum bæði á pólitískum og fagurfræðilegum grundvelli og skapa því togstreitu innan menningarstefnu um hvernig styrkja megi list án þess að skipta sér af henni. Þessar hugmyndir um sjálfstæði listar liggja einnig til grundvallar þeirri aðgreiningu milli há- og láglistar sem gerir menningarstefnu elítíska. Saga hugmynda um neikvæð áhrif, jákvæð áhrif og sjálfstæði listar er hér rakin, sett í samhengi við greiningu Geir Vestheim á verkfærahyggju í menningarstefnu og borin upp við íslenska menningarstefnu. Til mótvægis er greint frá annars konar skilgreiningu á verkfærahyggju í samhengi við list samkvæmt kenningum John Dewey. Þá er skýrt frá gagnrýni Richard Shusterman á forsendurnar fyrir skilgreiningunni á list og gagnsemi hennar og afleiðingarnar sem sá skilningur hefur haft. Niðurstaða rannsóknarinnar er að ástæðu árekstrana innan menningarstefnu milli viðhorfa okkar til listar og þarfarinnar á að sýna fram á gagnsemi og árangur megi hugsanlega rekja til hvernig þessar forsendur hafa verið skilgreindar. Það er ekki augljóst hvernig hægt væri að innleiða breytta skilgreiningu á list án þess að gjörbreyta listastofnunum okkar, en skilgreining gagnhyggjunar á list sem verkfæri sem stöðugt þarfnast endurnýjunar er engu að síður mikilvægt mótvægi við skilgreiningarnar sem hafa fest sig í sessi.

  • Útdráttur er á ensku

    Instrumentalism in cultural policy is defined by the idea that the arts have a certain impact that can be used to benefit society, be that morally, economically, or politically. Since cultural policy is part of the political process it can only define the arts by this utility. Conversely, there are strong ideas about the autonomy of the arts which oppose government influence, be it on political or artistic grounds, and thus create a tension within cultural policy as to how it can support the arts without such interference. The same ideas about artistic autonomy are at the root of the distinction between low and high culture which makes cultural policy elitist. The history of the ideas of the negative and positive effects of the arts as well as their autonomy is recounted here, put in context with Geir Vestheim‘s analysis of instrumentalism in cultural policy and compared to cultural policy in Iceland. This is contrasted with a different definition of instrumentalism in the arts as put forward by John Dewey. I also discuss the criticism levelled by Richard Shusterman against the philosophical premise for the definition of the arts and their uses, as well as the consequences thereof. The conclusion of this research project is that the reason for the conflict within cultural policy between our attitude to the arts and the need to demonstrate usefulness and results may well be traced to the way this premise has been defined. Even if it is not obvious how one could introduce a different definition of the arts without transforming our institutions the pragmatist definition of art as a a tool that requires constant re-appraisal and renewal offers an important contrast to more conventional definitions.

Samþykkt: 
  • 24.6.2020
URI: 
  • http://hdl.handle.net/1946/36508


Skrár
Skráarnafn Stærð AðgangurLýsingSkráartegund 
FinnurBjarnason_MA_lokaverk.pdf1.82 MBOpinnHeildartextiPDFSkoða/Opna