is Íslenska en English

Lokaverkefni (Bakkalár)

Listaháskóli Íslands > Sviðslistadeild / Department of Performing Arts > Lokaverkefni (BA) / Final projects (BA) >

Vinsamlegast notið þetta auðkenni þegar þið vitnið til verksins eða tengið í það: http://hdl.handle.net/1946/38995

Titill: 
  • Það þurfa fleiri að banka - oft : hvernig sviðsverkið Eyður ögraði íslenskri sviðslistasenu
Námsstig: 
  • Bakkalár
Útdráttur: 
  • Sviðsverk Marmarabarnanna, Eyður, var frumsýnt 14. janúar árið 2020 á stóra sviði Þjóðleikhússins. Verkið var sýnt tvisvar, og í seinna skiptið fyrir stútfullum sal áhorfenda. Það þótti óvenjulegt fyrir sjálfstæðan sviðslistahóp sem vinnur með póstdramatískar aðferðir; samsköpun, spuna, sjónrænu og dans, þar sem texti er jafn stór hluti af verkinu og allir aðrir þættir; leikmynd, búningar, myndir, físík. Í ritgerðinni verður farið yfir aðferðir hópsins og hvernig þær eru frábrugðnar hefðbundnari leikhúsaðferðum í stóru leikhúsum landsins. Í ritgerðinni verður sviðsverkið Eyður skoðað í menningarfræðilegu samhengi, hvaða áhrif sýningin hafði á sviðslistasenuna, s.s. tilnefningar og sigrar sýningarinnar á Grímunni og orðræðuna í kringum það, pólitík og gagnrýni á verkið. Var þessi sýning stórt skref í einhverja átt, og þá hvaða átt? Er auðveldara aðgengi svona verka að stóru leikhúsum landsins en var áður? Eru leikhúsin orðin opnari fyrir samsköpun, sjónrænu leikhúsi og sviðslistum þar sem leiklist og dans skarast, póstdramatík? Hvernig fellur vinnufyrirkomulag samsköpunar að hefðbundnu vinnufyrirkomulagi stofnanaleikhúsa? Er Ísland eftir á hvað varðar þennan þátt sviðslista? Af hverju taka leikhúsin ekki meiri áhættu og af hverju tók Ari Matthíasson, þáverandi þjóðleikhússtjóri, áhættu með Marmarabörnin? Einnig verður afstaða hópsins til stóru leikhúsanna skoðuð, hvert er/var ætlunarverk þeirra?

  • Marble Crowd’s theatre piece, Eyður, was premiered on January 14, 2020 on the main stage of the National Theatre of Iceland. Eyður was performed twice, the second time in front of a fully packed auditorium. That is quite unusual for an independent performing arts group working with postdramatic techniques; devising methods, improvisation, dance and visual theatre, where the text does not hold the main narrative of the performance, but is only as important as any other element of the piece; set, costumes, physicality and visual images. In this essay Marble Crowd’s methods will be explored and how they differ from more traditional theatre methods used in Iceland’s main professional theatres. In the essay the piece Eyður will be examined in a cultural context, what effect the piece had on the performing arts scene, e.g. nominations and awards the piece received at Gríman and the discussion around it, politics and criticism. Was Eyður a big step in some direction, and if yes, which direction? Is it easier for pieces like this to access the professional theatres now than before? Have theatres become more open to devising, visual theatre and performing arts where acting and dance overlap, postdrama? How does the work arrangement in devising and collectives fit in with the traditional work arrangement of the theatres? Is Iceland behind other countries when it comes to this part of the performing arts? Why do the theatres not take more risks and why did Ari Matthíasson, former director of the National Theatre, take a risk with Marble Crowd? The group's attitude towards the big theatres will also be examined, what is/was their intention?

Samþykkt: 
  • 14.6.2021
URI: 
  • http://hdl.handle.net/1946/38995


Skrár
Skráarnafn Stærð AðgangurLýsingSkráartegund 
Lokaritgerð-Annalísa-Þaðþurfafleiriaðbankaoftt.pdf431.77 kBOpinnHeildartextiPDFSkoða/Opna