Local Threads, Global Impact: Community Perspectives on Fashion Waste Management in Iceland

Abstract

The global fashion industry is a major contributor to environmental degradation, with rising volumes of textile waste driven by fast fashion and linear consumption. While circular economy principles are gaining traction globally, implementation remains limited especially in small, high-income, import-dependent countries like Iceland, where regulation, infrastructure, and producer responsibility systems are still underdeveloped. This thesis examines how fashion waste is perceived and addressed by community actors in Iceland. It investigates how designers, educators, students, upcycle creatives, and municipal waste management sector engage with practices such as reuse, repair, and resale in the absence of strong institutional support. The overacting aim of this thesis is to explore how fashion waste is understood, experienced, and addressed by community actors in Iceland. The findings show that while policy frameworks for circularity remain fragmented, local actors are initiating creative, informal efforts to extend garment lifespans and reframe waste as a material resource. These efforts matter a lot for society but they often do not have the proper backing or support needed. This emphasizes a gap between the country's sustainability plans and what people are actually experiencing day to day. Main challenges are the stigma around showing repairs, not enough public knowledge about it, and a lack of clear policies to guide things forward. Academically, the study adds to discussions about circular fashion, showing how community-driven efforts can help create more culture-based ways to promote sustainability. It also suggests some useful ways to make waste management better, encourage more public awareness, involvement, and improve fashion design education as Iceland’s fashion scene keeps changing.Keywords: fashion waste, circular economy, community-based sustainability, cultural practices, earth logic, social practice theory

Tískuiðnaðurinn á alþjóðavísu hefur umtalsverð áhrif á umhverfisspjöll, þar sem sífellt meira magn textílúrgangs stafar af hraðtísku og línulegri neysluhegðun. Þrátt fyrir að meginreglur hringrásarhagkerfisins njóti vaxandi vinsælda á heimsvísu, er framkvæmd þeirra enn takmörkuð, sérstaklega í litlum, hátekjulöndum eins og Íslandi sem háð eru innflutningi og þar sem reglugerðir, innviðir og ábyrgðarkerfi framleiðenda reynast oft vanmáttug. Í þessari ritgerð er skoðað hvernig samfélagslegir hagsmunaaðilar á Íslandi skynja og taka á tískuúrgangi. Þá er skoðað hvernig hönnuðir, kennarar, nemendur, skapandi einstaklingar sem vinna að endurvinnslu og sorphirðugeirinn starfa varðandi endurnotkun, viðgerðir og endursölu án sterks stofnanalegs stuðnings. Meginmarkmið þessarar ritgerðar er að kanna hvernig samfélagsaðilar á íslandi skilja, upplifa og meðhöndla tískuúrgang á Íslandi. Notuð eru eigindleg viðtöl til að öðlast sýn á málið. Niðurstöðurnar leiða í ljós að þó að stefnumótun fyrir hringrásarhagkerfið sé enn vanmáttug, eru aðilar að leita leiða, oft á óformlegan hátt, til að lengja líftíma fatnaðar og endurskilgreina úrgang sem efnisauðlind. Þessi viðleitni skiptir miklu máli fyrir samfélagið, en hana skortir nauðsynlegan eða réttan stuðning. Þetta undirstrikar bilið á milli sjálfbærniáætlana landsins og þess sem fólk upplifir dagsdaglega. Helstu áskoranirnar felast í fordómum gagnvart sjáanlegum viðgerðum á fatnaði, takmarkaðri þekkingu almennings á slíkum lausnum og skort á skýrri stefnu sem miðar að því að þoka hlutunum áfram. Fræðilega séð bætir rannsóknin við umræðu um hringrásarhagkerfi og tísku og hvernig samfélagsdrifið átak getur stuðlað að menningarmiðuðum leiðum til að efla sjálfbærni. Þá er bent á gagnlegar leiðir til að bæta meðhöndlun úrgangs, hvatt til aukinnar vitundar meðal almennings, þátttöku og bættrar menntunar í tískuhönnun, þar sem tískuumhverfið á Íslandi er stöðugt að breytast.Leitarorð: tískuúrgangur, hringlaga hagkerfi, samfélagsmiðuð sjálfbærni, menningarleg starfshættir, jarðrökfræði, kenning um félagslega starfshætti