Stakeholder Perspectives on Degrowth in Iceland´s Fashion Industry

Abstract

This thesis explores the feasibility of implementing degrowth principles in Iceland’s fashion industry, focusing on localized production, wellbeing economy practices, and a bioregional approach. Through semi-structured interviews with 11 stakeholders—including designers, policymakers, waste managers, and activists—the study examines cultural attitudes, infrastructural barriers, and policy gaps hindering or enabling a transition from globalized fast fashion to a closed-loop, post-growth model. Iceland’s geographic isolation, renewable energy, and access to local materials like wool and seaweed position it as a unique test case for degrowth. However, stakeholders identified systemic challenges, including high labor costs, reliance on imported textiles, and consumer attachment to fast fashion brands. Key findings reveal a cultural erosion of repair skills and sustainable values, juxtaposed with growing interest in secondhand markets. Stakeholders emphasized the need for education on fabric literacy, policy reforms, and strategic localization that balances regional production with inter-regional trade. Bioregional frameworks offer a compelling vehicle to assist degrowth aspirations and demonstrate potential for reducing carbon footprints while preserving cultural heritage. This research underscores the necessity of a paradigm shift toward valuing durability over disposability. Despite economic and cultural obstacles, Iceland’s small scale and environmental consciousness offer opportunities to pilot degrowth strategies that prioritize equity, ecological limits, and community resilience. This study contributes actionable insights for transitioning industries toward post-growth economies while at the same time redefining prosperity beyond Gross Domestic Product.

Í ritgerð þessari er íslenski tískuiðnaðurinn skoðaður út frá möguleika á innleiðingu hjöðnunar með áherslu á staðbundna framleiðslu, velferðarhagkerfi og vistfræðileg nálgun. Þá eru skoðuð menningarlegt viðhorf, hvort og þá hvaða hindranir eru til staðar hvað varðar innviði og hindranir í stefnumörkun sem styðja við umskipti frá alþjóðavæddri hraðtísku yfir í hringrásarkerfi og í átt að óhagnaðardrifnu hagkerfi. Rannsóknin byggir á hálfstöðluðum viðtölum við 11 helstu hagaðila eins og hönnuði, stefnumótendur, aðila sem sjá um sorphirðu og aðgerðasinna. Landfræðileg einangrun Íslands, endurnýjanleg orka og aðgangur að staðbundnum hráefnum eins og ull og þara, gerir það að verkum að landið er sérstaklega vel fallið sem tilvik í eigindlegri rannsókn, hvað varðar innleiðingu hjöðnunar. Niðurstöður leiða í ljós að hagaðilar telji að kerfislægar áskoranir eins og hár launakostnaður verði til þess að framleiðendur reiði sig frekar á innflutt hráefni en innlenda framleiðslu. Viðmælendur bentu einnig á að viðskiptavinir haldi ákveðinni tryggð við þekkt hraðtískufyrirtæki. Þá sýna helstu niðurstöður að þrátt fyrir ákveðið menningarlegt rof á hæfni fólks að gera við fatnað og sjálfbærum gildum fer áhugi á notuðum fatnaði vaxandi. Viðmælendur lögðu áherslu á að auka þurfi vitund og þekkingu neytenda um gæði efna, nauðsyn umbóta í stefnumótun og markvissa staðbundna framleiðslu til að ná jafnvægi í viðskiptum á milli landa. Þá kom fram að áherslur um vistfræðileg stoðir geti leitt til aukinnar viðleitni til hjöðnunar og til að draga úr kolefnisspori sem um leið styður við menningararf landsins. Þá kom fram að vistfræðileg umgjörð leiði til aukinnar viðleitni til hjöðnunar og mögulegar leiðir til að draga úr kolefnisspori án þess að draga úr menningararfi landsins. Þá undirstrikar rannsóknin þörf á viðhorfsbreytingu hvað varðar endingu og gæði og að þau séu metin framar einnota neyslu. Þrátt fyrir efnahagslegar og menningarlegar áskoranir býður smæð Íslands og umhverfisvitund samfélagsins upp á tækifæri til að prófa hjöðnunarnálgun sem leggur áherslu á jöfnuð, vistfræðileg mörk og þol samfélagsins. Þessi rannsókn varpar ljósi á möguleika þess að færa iðngreinar í átt að óhagnaðardrifnu hagkerfi og endurskilgreinir um leið velmegun út fyrir ramma vergrar landsframleiðslu.