The Parasite Fauna of Atlantic Wolffish (Anarhichas lupus) in Icelandic Waters

Abstract

To have a healthy ecosystem, it is the upmost important to manage fisheries in a sustainable way by understanding the workings of our fish stocks and their populations. The Atlantic wolffish (Anarhichas lupus) is one of the more commercially and economically important species of fish in Icelandic waters. In recent years, their populations have declined and new ways of managing them is needed. This study focuses on a neglected method for fish stock identification, which is the use of parasites as biological markers. Parasite communities are tightly knit and genetically distinct for each subpopulation and region of the host. The aim is adding more data on the parasite fauna of A. lupus, which differ highly from the North and South of Iceland, supporting the theory of ecological distance decay of similarity. The overall abundance of the most observed parasites per host was approximately 14.63 nematodes and 42.46 trematodes. As biological tags, they are both a cost-effective method and non-invasive in nature; by combining parasitology and marine biology it will further increase our understanding of the complex structure of fish populations.

Til að viðhalda heilbrigðu sjávarvistkerfi er mikilvægt að stýra fiskveiðum á sjálfbæran hátt. Þess krefst góð þekking á stofn fiska og samfélög þeirra. Steinbítur (Anarhichas lupus) er einn af okkar mikilvægustu hag- og vistfræðilegu fisktegundum í Íslensku hafi. Undanfarin ár hefur stofnstærð steinbíts dregist niðurávið, sem er áskorun sem krefst nýrrar og árangursríkari leiðir fyrir yfirvöld í stjórn fiskveiða. Mín ritgerð skoðar vanmetna aðferð sem tól við greiningu fiskistofna, notagildi sníkjudýra sem líffræðileg merki sem gefur upplýsingar um fiskistofninn. Samfélög sníkjudýra eru oft erfðafræðileg ólík hver öðrum hvar á við þær koma tegundlega og landfræðilega sé í samræmi við hýsilinn. Markmið er að bæta ofan á þær takmörkuðu upplýsingar sem við höfum um sníkjudýraflóru A. lupus, sem er ólík norður og suður höf Íslands, sem styður kenninguna svokallaða vist og fjarlægðarhrörnun líkinda (e. distance decay of similarity). Í heild sinni voru meðaltöl algengustu hópa sníkjudýra 14.63 þráðormar and 42.46 flatormar í hverjum hýsil fyrir sig. Sníkjudýr sem líffræðileg merki er bæði hagkvæm og óágeng leið við vöktun fiskistofna. Með því að sameina sníkjudýra- og sjávarlíffræði er hægt að betur umbæta skilning okkar á flóknum samfélögum fiskistofna og stuðlað því að verndun og betri vöktun þeirra.