Meginregla skaðabótaréttar um fullar bætur. Með hliðsjón af hámarks- og lágmarkslaunaviðmiði skaðabótalaga nr. 50/1993

Abstract

Það er talin meginregla íslensks skaðabótaréttar að tjónþoli fái fullar bætur fyrir tjón sitt sem valdið er með bótaskyldri háttsemi, en einnig er það haft að leiðarljósi að tjónþoli eigi ekki að hagnast á tjóni sínu. Í þessari ritgerð verður skoðað hvernig lágmarks- og hámarkslaunaviðmið íslensku skaðabótalaganna nr. 50/1993 samrýmast þessum markmiðum skaðabótaréttarins. Ritgerðin er þannig uppbyggð, að í 2. kafla verður fjallað um hvað felist í hugtakinu fullar bætur. Í 3. kafla verður fjallað um hvernig árslaun tjónþola eru fundin út, og þá aðeins komið inn á hvernig framkvæmdin var fyrir setningu laganna árið 1993. Skaðabótalögin eru frekar ung að árum, en fyrir setningu laganna höfðu mótast margar reglur fyrir dómvenju. Í kafla 3.3 og 3.4 verður fjallað um lágmarks- og hámarkslaunaviðmið laganna, og reynt verður að tengja ákvæði skaðabótalaganna við nokkur mikilvæg stjórnarskrárvarin réttindi og reifaðir verða nokkrir dómar til skýringar. Í kafla 3.4.3 verða dregnar nokkrar ályktanir af þeim dómum sem reifaðir verða. Að lokum verður í 4. kafla ritgerðarinnar fjallað um dönsku skaðabótalögin, en þau voru að mestu leyti höfð sem fyrirmynd að íslensku lögunum. Í kafla 5 eru nokkur lokaorð höfundar og helstu niðurstöður ritgerðarinnar.